Op 27 mei kregen we de unieke kans om het ringen van de ooievaars van dichtbij mee te maken. Bij aankomst meldden we ons aan bij het onthaal en werden we begeleid door een dierenverzorger naar de plaats waar het ging gebeuren. Daar werden we vriendelijk begroet door de persverantwoordelijke en kregen we uitleg over het verloop en een papier met al wat informatie over ooievaars.
Er waren ook nieuwsdiensten aanwezig. Omdat we nog even moesten wachten tot het onze beurt was, konden we onze gsm nummer achterlaten en werden we verwittigd wanneer wij mochten. In tussentijd konden we het park verkennen. We begonnen in Azië en toen we daar net rond waren, kregen we het verlossende bericht dat het onze beurt was. Dus gingen we terug naar de plek waar we deze morgen naartoe waren gebracht. Eenmaal daar aangekomen kregen we het nieuws dat ze de hoogtewerkers nog gingen verplaatsen zodat we ook het ringen live konden zien.
Dit op zich was al zeer interessant om te zien maar het hoogtepunt was dan eindelijk daar, na het aandoen van een harnas mochten we plaatsnemen op de hoogwerker en werden we naar omhoog gebracht. Na het ontwijken van takken en genieten van het uitzicht kwamen we aan bij het nest met maar liefst 5 ooievaars die nog moesten geringd worden. Terwijl de vrijwilliger bezig was, kregen we interessante informatie over deze grote vogels.
Zo werd ons verteld dat ze 2 verschillende ringen krijgen: een zwarte dat hun paspoort is en een gele met het jaartal en nummer op speciaal voor de verzorgers zodat Planckendael weet welke ooievaar het is, uit welk nest, wanneer ze gaan broeden, of ze terug komen en wanneer ze geboren zijn. Deze zijn gemaakt van plastic en zitten los om irritaties en ontsteking tegen te gaan. Het ringen moet ook binnen een bepaalde periode gebeuren, want binnen de 7 à 8 weken verlaten ze het nest maar als ze het te vroeg doen valt de ring weer van de poot omdat het kniegewricht dan nog niet dik genoeg is.
We zagen dat het nest vol zat met kleine vliegjes, deze komen af op de braakselresten van wat de ooievaars niet kunnen verteren. De jongen hadden nog zwarte poten en snavels, deze worden pas rood bij het ouder worden. We waren ook zeer onder de indruk over het nest waar ze in lagen, deze kan wel tot 1 ton wegen en een meter groot zijn. Tijdens het hele proces bleven de ooievaars heel stil liggen, dit is een verdedigingsmechanisme waarbij ze doen alsof ze dood zijn zodat mogelijke vijanden hen met rust laten.
Ook verlaten de ouders het nest omdat ze weten dat ze de kuikens niet kunnen beschermen. Op vlak van voedsel geldt de wet van de sterkste, dit wil zeggen dat het oudste en grootste kuiken eerst eten krijgt en dan de rest. Na het ringen kregen we nog de kans om vragen te stellen waarbij we boven vernoemde informatie verkregen. Vlak voor we helemaal naar beneden gingen, keken we nog even naar een ander nest waar nog eieren lagen die nog moesten worden uitgebroed. Het viel ons op dat de eieren best wel klein zijn, niet veel groter dan een kippenei (een ooievaars ei weegt rond de 100 gram en een kippenei rond de 80 gram).
Eenmaal terug beneden bedankten we iedereen voor de hulp en uitleg en gingen we weer verder het park in om de andere dieren te bezichtigen. We willen Planckendael bedanken voor deze unieke kans. Het was een fantastische ervaring en aan het einde van de dag kochten we nog een klein aandenken aan deze dag. We hopen mee met de dierentuin dat er nog vele eieren zouden uitkomen want momenteel waren er minder jongen dan voorgaande jaren. Ga ze zeker zelf bewonderen want het zijn fascinerende dieren.